Home | Genealogie | Familieverhalen Wie is wie | Laatste nieuws | Foto's | Foto's 2 | Contact

Familieverhalen van vroeger

Herinneringen van Leny

Ik kwam als 34-jarige, gescheiden vrouw, moeder van 2 kinderen, in de familie Dekker doordat ik verliefd was geworden op Roy, 23 jaar. Dat gebeurde op 16 juni 1979 tijdens een tennistoernooi in de Blaupunkthal in Wormerveer. We bleven tot in de kleine uurtjes napraten en in plaats van naar huis, ging Roy met mij mee. Hij is niet meer weggegaan. Ik had al plannen om half juli met de 2CV met mijn 2 kinderen op vakantie naar Zuid-Frankrijk te gaan en Roy ging mee. We gingen een paar dagen eerder terug omdat zijn vader, Jaap, op 2 augustus jarig was en dan wilde Roy thuis zijn. Zo maakte ik, gekleed in een roze tuinbroek, kennis met de families Hartsuiker en Dekker. Ik was ontzettend zenuwachtig, maar iedereen was heel hartelijk tegen mij.
Als we op bezoek gingen bij Jaap en Nel, ging Roy links op de bank zitten om met zijn vader te kunnen praten en ik zat aan de rechterkant op de bank, zodat ik met Nel kon praten. Wat een gesprekken heb ik met haar gevoerd! Geen onderwerp bleef onbesproken en overal ging ze heel diep op in! Ik vond het heel bijzonder om dit soort gesprekken te voeren! Bij mij thuis gebeurde dat niet zo vaak!
Bij verschillende feesten (en begrafenissen) leerde ik nog meer familieleden kennen.
Ik vind het heel fijn om bij zo'n hartelijke familie te horen!

Herinneringen van Marionnel

Januari 2012
Eind november vorig jaar was ik weer eens in mijn geboortedorp. Ik had mijn moeder afgezet bij tante Roel en na een kop koffie te hebben gedronken besloot ik een “sentimental journey” te gaan maken. Vanuit het Rosariumpark ben ik via de Heiligeweg naar het dorp gelopen. Eerst richting Zuiderhoofdstraat daarna in omgekeerde richting naar de Noorderhoofdstraat. Al lopend kwamen er heel veel beelden boven. Toen ik langs mijn geboortehuis aan de Noorderhoofdstraat liep ben ik toch wel even een poosje blijven staan. (ik ben eigenlijk geboren in het verpleeghuis, maar we woonden toen bij opa en oma Dekker).
Mijn eerste herinneringen zijn mijn slaapkamertje bij opa en oma, boven. Ruud zijn bedje aan de ene kant van de (hardboard) wand en het mijne aan de andere kant. Mijn moeder had enkele leuke gefiguurzaagde, gekleurde figuurtjes aan de wand gehangen om de boel op te vrolijken! Toen ik denk ik een jaar of drie was zette mijn moeder mij vaak boven aan de trap over het hekje. Ik liep (naar mijn idee) een heel hoge steile trap af naar de gang. De gang door, naar links, langs de ingang van het café, weer naar links en naar de kamer van opa en oma. Zij zaten te ontbijten en ik kroop dan bij oma op schoot om een lepeltje suiker, een lepeltje jam, hagelslag, boter op te smikkelen. In mijn beleving was dat een ochtendritueel! Later zijn we verhuisd naar de Serooskerkestraat (met een bakfiets!).
Ik herinner me nog dat er een keer, eind jaren 50, een enorm pak sneeuw lag en dat de vuilnisemmers totaal ondergesneeuwd waren. Wij (mijn moeder, Ruud en ik) zijn toen lopend naar oma gegaan. Waar we op de pluche stoel aan tafel gezet werden met een Sjors van de Rebellenclub stripblad met o.a. de strip Archie de man van Staal. Oom Rob woonde toen nog thuis en van hem waren die stripbladen. Ook herinner ik me de mooie chevelures die oma bij het raam had staan. Waarschijnlijk de enige planten die net genoeg licht kregen om te kunnen groeien. Er stond ook altijd een klein lampje aan, want het was een kamer met donkere hoekjes.
Toen Clim geboren is ben ik ondergebracht bij opa en oma. Ik vond het daar heel gezellig en het huis maakte van een nieuwsgierig kind als ik was een avontuur. Ik kreeg een schoteltje melk van oma om het aan de poes te geven. Dit mocht dan alleen op de veranda, waar het tussen de balken donker was en ik dacht muizen te zien! Later ben ik nog met oom Jan(?) naar achter in de tuin (?) geweest naar de duiven in de schuur of waren het kippen. Ik weet wel dat ik het spannend vond!
Ja en toen zijn wij verhuisd naar Delft. Maar ..... iedere schoolvakantie waren we weer in Krommenie. En dan gingen wij kinderen (Ruud, Lex, Menno, Evelien, ik en in wisselende samenstelling) ook even naar opa en oma, al werd ons steeds weer op het hart gedrukt dat we daar niet zo maar naar toe moesten gaan omdat opa en oma het druk hadden. Maar we gingen alleen maar om een suikerzakje te halen! En wij kwamen toch verweg uit Delft....! Soms bleven we langer. Dan mochten we wel eens wat pinda’s uit een soort carrousel of opa zette een plaatje uit de jukebox op. En verder mochten we NIET aan het biljart komen, maar wel er onderdoor kruipen. Als we moesten plassen gingen we naar boven, naar oma. De wc beneden was voor de mannelijke bezoekers(!) en naar verluidt was het alleen opa die hem schoonmaakte. Tijdens een van de vakanties hadden Evelien, ik en nog een nicht, ik weet niet meer wie, mooie herfstbladeren (van een plataan) bij elkaar geraapt en zijn toen naar oma gegaan om ze te laten zien. Alleen toen wij boven in de keuken waren kroop er plotseling een knots van een kruisspin uit. Wij drie vonden dat blijkbaar zo griezelig dat we onze bladeren op de grond lieten vallen en ze weigerden op te rapen. Uiteindelijk boog oma zich en ging letterlijk en figuurlijk door de knieën. Wij zijn toen direct weggegaan, oma en beetje boos met een bos bladeren achterlatend.
Veel later, toen opa en oma in Westzaan woonden, heb ik nog een weekje bij ze gelogeerd. Ik geloof dat ik dat wel gezellig heb gevonden. Oma en ik gingen samen boodschappen doen en achter het naaimachine hebben we samen een gonk gemaakt. Dat was zo’n soort groot kussen met ogen, neus en mond. Verder heb ik in de plas voor hun huis gevaren samen met hun buurjongen en zag ik voor het eerst brilduikers. Opa en oma hebben ons ook geholpen toen wij als gezin naar Dordrecht zijn verhuisd in 1964. Onno was toen nog een baby en mam had zeker hulp nodig, omdat in één dag zes bedden moesten worden afgebroken, een verhuiswagen moest worden gevuld, wij met de trein naar Dordt moesten. Vervolgens moest alles weer uitgeladen en opgebouwd en opgemaakt worden. Opa en oma zijn toen een week gebleven. Opa maakte zich nuttig door de tuin om te spitten. Verder gaf hij onze nieuwe buurman die naar later bleek landbouwkundig ingenieur was, het advies om de planten in de voortuin geen water te geven. Ze stonden namelijk in de felle zon! Oma is ook op ons trouwen geweest. Opa was toen al overleden. Zoals een van jullie al schreef: had ze inderdaad een jurk met fladdermouwen een ruche en een hoed. Daar was ze een ster in, het veranderen van jurken en hoeden. Dat oma goed en veel kon praten, vond mijn vader ook altijd. Als je dan vroeg hoe het geweest was bij oma zei hij altijd: “het oliespuitje lag nog op tafel, ze had haar kaken net gesmeerd!”
Van opa herinner ik me dat hij nooit wist van wie je er een was: “van wie ben jij d’r nou weer ien”, zei hij dan. We waren op laatst ook wel met voor hem heel veel kleinkinderen en aanhang! En waarschijnlijk zag hij ons ook te weinig om hier enig verband in te zien. Mijn laatste ontmoeting met oma was in de Amandelbloesem. Ze was toen al heel grijs en nog kleiner en veel warriger dan ze altijd al was. Naar en triest dat je zo in een kleine kamer moet eindigen! Dit is zo wat mij te binnen is geschoten over mijn opa en oma Dekker. Ik geloof niet dat zij een heel belangrijke rol in het leven van de Schotsen hebben gespeeld. Ik denk dat ik nog het meest weet van deze opa en oma. En hoofdzakelijk positief hoor. Daarbij: ik trek en trok toch altijd wel mijn eigen plan!

Herinneringen van Evelien

Hoi allemaal, het heeft wel even geduurd maar….. Bij deze wil ik dan ook een poging doen om wat herinneringen op te schrijven. Het zijn flarden en kleine stukjes maar kan me herinneren heel vaag het cafe, en de gang om naar boven te komen waar opa&oma woonden. Van oma weet ik niet zoveel, wel van opa….hij plaagde altijd!! Ze hadden een houten hondje met kurkentrekker als staart en opa zei altijd “denk erom he, als je er aan zit bijt hij” en ik geloofde dat. Later weet ik dat oma bij ons op de Badhuislaan was en ik Gina van Dijk te spelen had….en oma deed heel akelig tegen ons…lelijk zelfs.Ik denk dat ze toen niet helemaal in orde was en volgens mij logeerden ze ook bij ons. Toch heb ik ook zelf eens bij ze in Westzaan gelogeerd (iets wat ikzelf wilde) maar waar ik toch echte heimwee kreeg. Van oma mocht ik in de garage de poppenwas doen en opa plaagde me steeds door mijn glaasje roosvicee stiekum leeg te drinken….., volgens hem liet ik het te lang staan waardoor het verdampte. En later dat ze op de Kervelstraat woonde en Roeltje heel veel deed voor hun (eten koken, wassen, boodschappen etc) en oma zoals Lex zegt kielesekaal was. Ik wilde er ook niet meer heen omdat ze je niet meer liet gaan en alleen maar hele moeilijke verhalen had over de wereld de Jehova`s en meer van dat.
Jos, kielesekaal is een woord van opa, zo noemde hij oma als ze weer erg in de war was. Volgens mij bedoelde hij gek in het hoofd. En dat was ze dan ook hoor!! Ik denk dat oma niet de hulp kreeg die ze misschien nodig had. En opa vloekte altijd” godverdomme wat sta je hier nou op je blote poten” omdat ik op blote voeten liep, en godverdomme ga je moeder helpen…en meer van dat. Eigenlijk is dat het zo`n beetje en eerlijk gezegd waren het niet de leuke opa&oma die vriendinnen hadden. Jammer. Wat wel leuk is is dat we de film van het twaalf en een half jarige huwelijk van mijn ouders op dvd hebben laten zetten. Met Kerst heb ik Roeltje deze meerdere malen laten kijken…en dan zie je een vrolijke opa&oma, en nog meer mensen van toen. En ook de achterzaal van het cafe waar allerlei ingestudeerde stukkies werden gedaan. Erg leuk!! Ik hoop dat ik met deze mijn deeltje heb kunnen bijdragen, lieve groeten voor iedereen. Evelien.

Herinneringen van Lex

Mijn herinneringen aan opa en oma gaan niet zover terug, je weet het natuurlijk wel van de kroeg waar je eigenlijk niet mocht komen, maar als onze oudste eens thuis was tussen de vliegreizen door, wilde hij ons wel eens meenemen naar beneden om te laten zien hoe je een paar ballen tegen elkaar kon laten tikken met een stokkie. Wij vonden de tellers in de zijkant van het biljart veel leuker. Opa stond dan met een grijns het zootje op te nemen, maar als er klanten kwamen moesten wij weer naar boven.
Opa kon ook zo lekker met zijn grote jatten in je knie knijpen, en dan kijken hoe lang je het vol wist te houden om geen au te zeggen, wat meestal snel was en hem weer een grote grijns bezorgde. Of je ging koppen met hem, hoofden tegen elkaar, en dan maar douwen, geen beweging in te krijgen.
Later vaak op de fiets naar Westzaan, ook met Ruud, als die bij ons logeerde. Meer contact kwam er dat ze op de galerij van de kervelstr bij ons woonden. Dan liep je over de rand langs de balkonnen naar ze toe. Oma was een beetje kielesekaal, en had regelmatig mot met roeltje, wat de sfeer niet ten goede kwam. Opa kreeg daar de naam Eddy (Merkx) van mij, want hij ging altijd zo traag op zijn fiets voorbij, en dan ging ik hem vanaf het balkon aanmoedigen. Als ik thuis bij KVV moest voetballen stond hij meestal langs het lijntje, en hij wist na de wedstrijd altijd te vertellen dat ik er geen hout van kon, maar met een vette grijns achter de bolknak in z'n hoofd. 1 maal deed hij het tijdens de wedstrijd toen ik net over de waterzak gebogen stond, toen ik wegliep had hij een natte grijns, en was ik een rotjoch, maar hij vertelde het wel met trots aan Roeltje. Je had geen diepgaand contact met hem, maar ik heb wel altijd warmte gevoeld bij hem.
Oma was net Truus de Mier. tuut tuut tuut, en had altijd gesprekstof, volgens mij ging ze s'nachts ook door. Ze kon wel lekker lachen, en dat was met een beetje maf doen dan ook zo gebeurd, en als je bij het weggaan 30 zoenen gaf lag ze helemaal dubbel. Wel vond ik lief dat ze toen Leon geboren was opeens voor de deur stond om naar dat kleine beertje te kijken. Vanaf duinkerken naar de gagarinstr was toch wel een stuk wandelen met die korte beentjes. Ik heb toch wel goede herinneringen aan ze, en er komt steeds meer naar boven als je d'r bij stil staat, maar dit is wel zat denk ik. Ik zal mijn fotocollectie eens na gaan zoeken, maar dat komt nog wel. Doeg.

Reactie van Jos

Hierbij wil ik Lex laten weten dat ik het een heel leuk verhaal vind om te lezen. En het is ook heel leuk om te lezen welke herinneringen een ieder zo bij staan. De oudste neven en nichten onder ons allemaal van dezelfde generatie en opgegroeid in hetzelfde tijdsbeeld, maar voor ieder andere ervaringen en herinneringen. Heel leuk, en daar is de website voor... Maar wat is in jezusnaam ‘kielezekaal’. Is dat berentaal of typisch Zaans? Mij zegt het in ieder geval niets. Hartstikke leuk, maar wat bedoel je ermee???? Nou ja, ik hoor het wel...

Herinneringen van Annemieke

Mijn eerste herinneringen aan opa en oma... Aan opa: op mijn derde verhuisden we van een amsterdamse bovenwoning naar badhuislaan 11 in krommenie en ik kreeg daar een autoped...waarmee ik dus voor het huis mocht steppen.niet gewend aan vrijheid, ben ik steeds verder op pad gegaan...uiteindelijk blijkbaar de provinciale weg overgestoken (in 1953 nog niet zo druk als nu, maar toch) en assendelft ingereden..ik weet nog dat ik moest huilen omdat ik moest plassen en dat er een mevrouw in een voortuin aan mij vroeg wat er was... maar daar was mijn moeder! met en heel boos gezicht!( heel ongerust begrijp ik nu) achterop haar fiets(waar bleef de autoped?) reden we 'het dorp' weer in...en mijn moeder zei: "kijk eens wie daar is?"daar fietste opa, minstens zo boos kijkend als mijn moeder, met zijn hoed op en op zijn extra grote fiets.
Mijn eerste herinnering aan oma is van veel later: ik denk op zaterdagmiddag of zondagochtend, in de winter, want we zitten voor de warme kachel, samen met neef Hans, die ik erg bewonder en we hebben een gesprek met oma over'de ernstige dingen des levens''oma, waarom leven we eigenlijk?' durf ik haar te vragen en ik weet niet meer wat ze antwoordt (dat was blijkbaar niet bevredigend, zoals ik de zondagschoolverhalen ook niet echt kon geloven) maar wel herinner ik me het prettige gevoel dat we een soort 'volwassen denkgesprek' hebben.(ik ben 8 of 9, haha)
Oja, ik weet nog dat we bij oma een tijd lang 'een troetje' kregen: cacao met water en suiker, geroerd tot een papje, dat je met een theelepeltje met kleine hapjes opat. Misschien kwam er later nog een scheutje koffiemelk door? voor het luxe-effect? en als koekje had oma vaak san-fransisco verkade biscuitjes ...
Toen ik ouder werd was oma niet altijd een lieve oma, zeker niet in de tijd toen ze bij ons logeerden, omdat ze zouden verhuizen naar westzaan, maar daar nog niet terecht konden...
Volgens mij heb ik wel, samen met mijn broers, met opa naar de fameuze voetbalwedstrijd in dichte mist van ajax (tegen manchester?) gekeken, op onze zwart-wit tv...of eigenlijk was er haast niets te zien, maar er werd wel gescoord.
Een volgende keer zal ik eens terugkijken op ons huis aan de badhuislaan, niet alleen voor 'ons beren' een bijzondere plek, maar ook voor veel andere neven en nichten, denk ik.

Herinneringen van Jos

De foto... Ook ik kan me die opname nog goed herinneren in de serre van die hele grote kamer in dat grote huis aan een mooie brede laan met een plantsoen en bomen aan de straatkant en een groot terras met een tuin op het zuiden aan de achterkant. Als kind kwam ik graag bij tante Roel en heb daar vele malen tussen de middag een broodje gegeten. Ik voelde me daar fijn en vond het er altijd heel ‘deftig ‘en niet te vergelijken met ons huis op de Miltaireweg 13 (later Heiligeweg 155) waarin wij toen in woonden.
Wat betreft mijn herinneringen aan opa en oma, die gaan terug naar mijn geboortejaar, want ik ben op de Noorderhoofdstraat 48 geboren. Inwoning was net na de oorlog heel gewoon en ik kan me de achterkamer met potkacheltje (later danszaaltje) waarin wij woonden nog goed herinneren. Ook de lange gang naar de voorkant die uitkwam bij het toilet en naar links was het café met opa achter de toog. Een groot biljart in het midden met tafeltjes met pluchen kleedjes rondom. Dat vond ik altijd heel gezellig met mijn opa en het was er altijd lekker warm. Opa en oma zelf woonden toen nog achter het café. Zij verhuisden naar boven toen het café verbouwd werd tot dancing La Bamba.
Het moet in de zomer van 1951 geweest zijn (want Ank was een paar maanden en lag in de kinderwagen) dat we met ons gezinnetje verhuisden en lopend op weg gingen naar de Miltitaireweg. Van daaruit gaan mijn herinneringen aan onze stamhouders naar de zondagochtenden waarop we – min of meer verplicht in die tijd – naar opa en oma moesten en we chocolademelk met zelfgeklopte slagroom kregen. Dat was een traktatie en ik nam me voor dat als ik later groot zou zijn elke dag slagroom zou kopen en eten (gelukkig ging ik daar later anders over denken). Die slagroom klopte oma zelf met zo’n ouderwetse garde en dat duurde heel lang. Ik mocht dat ook wel eens doen, maar oh wee als je dat te lang deed; dan werd het boter en kreeg je flink moppers.
In de kamer was het altijd heel gezellig en knus, vond ik. Het café was dan nog gesloten en opa zal altijd in dezelfde stoel met z’n grote lijf en lange benen en een sigaar in het lijf. En aan de zijkant van de kamer had je een schuin raam waardoor je de kant van Arie Haan op kon kijken. Lieve herinneringen heb ik meer aan opa dan aan oma. Hoewel ze een leuke vrouw was om te zien en er altijd heel leuk uitzag omdat zij vaak haar eigen jurken, blouses, enz. met tutsels, frutsels en roesjes maakte, was ik toch altijd een beetje bang van haar omdat ze, op mij als kind, nogal bitserig en dominant overkwam.
Ook de herinnering aan een Sinterklaasfeest met alle ooms en tantes, neven en nichten in het achterzaaltje staat me bij uit die tijd. Ik moet toen een jaar of acht/negen geweest zijn en speelde gitaar. Samen met mijn moeder (die kon mooi zingen) had ik toen een liedje ingestudeerd en gingen we optreden. Doodeng vond ik dat toen en ik was ook bang van ome Jan Velthuis. Ik denk vanwege zijn kale kop...

Herinneringen van Ank

De foto ...bij tante Roel ....kan ik me nog goed herinneren, we gingen daar lopend heen (het was "koud en donker") en de foto moest vaak overgenomen worden. Herinneringen; aan opa en oma....., zijn de logeerdagen (ivm weer een kindje) Jos en ik lagen naast elkaar in een eenpersoonsbed, ....boven de dancing en konden door de harde muziek niet in slaap komen.....Later toen zij naar Westzaan verhuisden, ging mijn vader op zondagochtend met zijn "super zundapp " op de koffie, om de beurt mochten wij dan een keertje mee.
Mijn vader's eerste beroep was "beeldhouwer"

Herinneringen van Roy

Twee herinneringen dringen zich op, terugdenkend aan vroeger. Op zondagochtend naar opa in het café. Ik was vier of vijf. We mochten achter de bar en ik liep rond het biljart. Opa schonk een glaasje fris en we kregen koekjes van oma.
Daarna een verjaardag midden in de zomer, dus van mijn vader of moeder. Ik ben buiten in de net aangelegde tuin op de Weegbreestraat in Krommenie (dus waarschijnlijk in 1962 of 1963). Ik ben een jaar of zeven. We spelen jeu de boules in de tuin met Lex, ome Dick, Marjolijne en mijn vader. Ik krijg een waterijsje en zie binnen tante Roel en tante Gré en mijn moeder hard lachen. Oma weet het eigenlijk al niet meer, meelachen of buiten kijken naar haar kleinkinderen...











































Webdesign: RL Teksten 2011